Categorie archief: stranddagen

Zomaar een doordeweekse dag.

Een heerlijke dag met mijn voeten in het zand met zicht op de Ria Formosa. Ik lees een Karin Slaugther, ik vul de vuilniszak met plastics en rommel, achtergelaten op het strand. Met aan de overkant het Eiland Farol, waar de vuurtoren (farol) staat. Een mooi beeld. Ik zou het zo kunnen aanraken, zo helder schittert het eiland in de zon.

In een soort van slakkengangetje met de boot terug door de lagunes naar de marina van Faro tijdens de sunset. Geen gedachtes meer, geen gebabbel. Stilte op het water. De zon zet ons in het licht.

blog sunset

 

Advertenties

Eva steen #laatjeverrassen

Afgelopen maart was ik een weekje bij Har en Jel in Portugal. Op een winderige middag zijn we naar het strand gegaan en zijn we heerlijk uitgewaaid. Jel had lekkere boterhammetjes gemaakt en uiteraard ging de camera mee.

Tijdens de strandwandeling ligt er opeens, recht voor mijn voeten een zwarte platte steen.

De afmetingen zijn ongeveer 7 bij 2 cm. Er is ‘iets’ waardoor mijn blik op de steen valt. Een moment stopt mijn adem. Daar, op de grond, ligt een platte steen met mijn naam ‘EVA’ erin gekrast. Ik ben verbaasd en laat Har en Jel de vondst zien. Zij zijn ook verbaasd en Jel maakt wat foto’s. Als ik de steen oppak, blijkt ook aan de andere kant mijn naam te staan. Ditmaal heel netjes ingekerfd.  Het eerste wat door me heen gaat is dat Har en Jel de steen hier hebben neergelegd en dat ze er bewust voor gezorgd hebben dat ik de steen hier zou vinden. Gelijk daarna denk ik dat dat haast onmogelijk is. De wandeling was niet gepland en als de wandeling al gepland was, dan zou de precieze locatie al helemaal niet bekend zijn. Als ik een meter of 2 meer dan links of rechts gelopen had, had ik de steen niet gezien.

Ik ging niet zomaar naar Portugal. Ik had de behoefte om alleen te zijn. Bij mezelf te komen. Te (her)ontdekken om comfortabel met mezelf te zijn. En daar, op het strand op Ilha de Faro vond ik (een deel) van mezelf terug.

Een mooi moment.

Inderdaad een mooi moment. Eva kon haar ogen niet geloven. En mij ook nauwelijks; nee hoor echt niet door mij neergelegd!

Boekenweek

Gisteren internationale boekendag. Vandaag begint de 80e boekenweek. Weer geen tijd gehad of genomen? Ik heb het boek ‘Toen ik je zag’ van Isa Hoes op tafel gelegd met de stellige bedoeling vandaag te beginnen met lezen. Het is mooi weer en uitermate geschikt om op het terras te vertrekken met mijn boek in een andere wereld. Niets heerlijker dan dat.

Hoe erg is het om je man te verliezen omdat hij zelfmoord pleegt. Het lijkt me zo moeilijk. Misschien ben je samen al een weg ingegaan? Maar je hoopt toch altijd dat het niet zal gebeuren ook al lijkt het misschien soms de oplossing. Wat moet dat zeer doen, want je houdt van elkaar. Je wilt elkaar vasthouden. Loslaten is ook liefde. Grote levensvragen voor de kleine mens.

Het boek ligt stil naar me te kijken. Ik heb het niet aangeraakt, omdat ik mee uit genomen ben! We hebben genoten van het weer. Een heel eind over het eiland gewandeld. Laat geluncht aan het strand. Visjes gegeten! Wat een tegenstelling! Wat een geluk heb ik!

Je bent een kanjer Isa Hoes!

Mooi toch? #laatjeverrassen

De huisjes gebouwd op het zand met de barbeque voor de deur en de buiten wasplaats, tegen het zand, de Oceaan en de blauwe lucht, ontroeren mij door de simpele eenvoud. Elke keer als ik het strand op wil lopen en ik zie ‘dit beeld’ dan word ik stil. Ik heb dat ook een keer in mijn beste Portugees tegen de heer des huizes gezegd. Dat vond hij wel leuk; mijn taaltje natuurlijk maar ook het compliment! In ieder geval had hij me begrepen! Vandaag opnieuw de kiek geschoten! Het blijft mooi.

Eindeloos ligt het winterstrand voor me. Nu weer heel vlak, soms is het eiland opgestuwd en vormen de zandwallen een grillig beeld. De stilte wordt voortgezet totdat Khan contact maakt met een collega, alleen wat maatjes kleiner.

Het klein ding zet zijn kontje stevig in het zand. Oortjes omhoog en wacht zijn aanvaller in alle rust af. Khan sluipt toe. Plots springt de kleinste op en keft tot hij scheel ziet. Khan haalt zijn neus op en danst in de rondte om verder te lopen. Ik dus ook. En het parmantje verdwijnt in het niets.

Natuurlijk Leandro verplaats ik jouw leuke krukje niet. Stevig gebouwd trouwens. Ik neem een pauze in de enorme ruimte met (g)een hond om me heen. Bedankt Leandro.

Relaxen

Het is stil. De gasten zijn vertrokken, hadden nog wel even willen blijven, want het weer is nog altijd zo goed, zo stralend. Gelukkig schijnt de zon nog wel voor mij. Ik ga naar het strand en neem mee: een boek! In onze bieb zoek ik naar een strandboek, niet te moeilijk, wel spannend voor vandaag. Het wordt de Vrouw in de kooi van Jussi Adler Olsen. Ik las al eerder Noodkreet in een fles van hem. Spannend hoor!  Branden, een fles waarin met bloed een noodkreet vermeld staat. Een schreeuw om hulp in verband met de ontvoering en verdwijning van twee jongens. Een gruwelijke zaak van verdwenen kinderen die door hun ouders nooit als vermist zijn opgegeven. Op het zo vredige strand ga ik zitten trillen en rillen maar ook de zee blijft boeien. Veel plezier vandaag! Ik ben weg.

PS Trouwens ook één van mijn ‘2015’ voornemens om zelf maar eens wat meer naar het strand, zo dichtbij, te gaan!