Tagarchief: stilte

Zonsverduistering #laatjeverrassen

Eerst de laskappen uit het atelier gehaald. Nog gauw even dit en dat en dan ineens hoor ik roepen, het is al begonnen. Huppatee het statief, de camera en om 08.35 uur maak ik de eerste foto. Fel wit licht schijnt op het terras. Hier en daar hoor ik nog een vogel. Sferen veranderen.

Het is stil, doodstil. Ook onze Khan en Saar laten zich niet één keer horen. De natuur is in ruste onder het vreemde licht.

We halen de herinnering op van de keer dat we in Nederland waren met de zonsverduistering. De wereld raakte toen ook onder de indruk. Muisstil onderwierpen wij ons allen aan het maanlicht.

Het is nog altijd stil. Tijd om even te lezen over de zonsverduistering. Want het blijft toch altijd weer vragen oproepen. Het is wel knus bij ons op het terras met ons drietjes. Met laskappen en een kop koffie fluisteren we elkaar toe. We gaan mee op in de natuur. Ssssst.

Alsof er de klok op gelijk is gezet. Het wordt een drukte van vogeltjes onder elkaar. Ik krijg er kippenvel van. En de zon schijnt weer.

Advertenties

Af en aan …….. #laatjeverrassen

Hoge golven na storm met nieuwe maan!

Ik zit in het geluid, in het transparante water. Met de momenten van stilte!

Ik word een beetje Oceaan en kan er niet van weglopen.

Spannend licht.

Een schoonheid waar ik stil en rustig van word.

Tot slot …………

Hij was er ook bij.

Mooi toch? #laatjeverrassen

De huisjes gebouwd op het zand met de barbeque voor de deur en de buiten wasplaats, tegen het zand, de Oceaan en de blauwe lucht, ontroeren mij door de simpele eenvoud. Elke keer als ik het strand op wil lopen en ik zie ‘dit beeld’ dan word ik stil. Ik heb dat ook een keer in mijn beste Portugees tegen de heer des huizes gezegd. Dat vond hij wel leuk; mijn taaltje natuurlijk maar ook het compliment! In ieder geval had hij me begrepen! Vandaag opnieuw de kiek geschoten! Het blijft mooi.

Eindeloos ligt het winterstrand voor me. Nu weer heel vlak, soms is het eiland opgestuwd en vormen de zandwallen een grillig beeld. De stilte wordt voortgezet totdat Khan contact maakt met een collega, alleen wat maatjes kleiner.

Het klein ding zet zijn kontje stevig in het zand. Oortjes omhoog en wacht zijn aanvaller in alle rust af. Khan sluipt toe. Plots springt de kleinste op en keft tot hij scheel ziet. Khan haalt zijn neus op en danst in de rondte om verder te lopen. Ik dus ook. En het parmantje verdwijnt in het niets.

Natuurlijk Leandro verplaats ik jouw leuke krukje niet. Stevig gebouwd trouwens. Ik neem een pauze in de enorme ruimte met (g)een hond om me heen. Bedankt Leandro.